آخرین خبرها

آب هیرمند بعد از سال‌ها خشکسالی به دریاچه هامون می‌ریزد

آب هیرمند بعد از سال‌ها خشکسالی به دریاچه هامون می‌ریزد

ساکنان ولایت نیمروز در جنوب غرب افغانستان اعلام‎ کردند بعد از سال‌ها خشکسالی، آب در رودخانه هیرمند جاری و این کار باعث شادمانی مردم این ولایت شده ‌‎است.

ولایت نیمروز که در همسایگی زابل ایران قرار دارد، در سال‌های اخیر همواره با خشکسالی فزاینده روبرو بوده و مردم حتی برای تامین آب آشامیدنی در این ولایت با مشکل مواجه بوده‎اند. به گفته مردم محل تعداد زیادی از دامهای آنان در این خشکسالی تلف شدند.

دریاچه هامون

به گزارش بی‌بی‌سی، ریزش باران شدید و کم سابقه در ولایت نیمروز در روزهای گذشته عامل جاری شدن آب در رودخانه هیرمند بوده ‎است.

امرار معاش و زندگی مردم ولایت زابل که دامدار و کشاورز هستند به جاری شدن آب در رودخانه هیرمند بستگی دارد.

مردم محل می‎گویند که آب رودخانه هیرمند به طرف دریاچه هامون در حال سرازیر شدن و این دریاچه در حال آبگیری است. خشکسالی سالهای گذشته باعث جاری نشدن آب کافی به هامون شد و این دریاچه مرزی افغانستان و ایران خشک گردید.

بخشی از شمال دریاچه هامون که در حال حاضر خشک است، در خاک افغانستان قرار دارد.

شیراحمد گرگیچ یکی از دهقانان ولسوالی کنگ ولایت نیمروز گفت که بیشتر دام‎های مردم نیمروز به دلیل خشکسالی در سال گذشته از بین رفته‎اند.

او خواستار مدیریت آب از سوی دولت افغانستان شد و گفت که با مدیریت درست آب خیلی از مشکلات در این ولایت حل خواهد شد.

تالاب بین المللی هامون با ۵۶۰ هزار هکتار وسعت و ظرفیت آبی هشت تا ۱۰ میلیارد متر مکعب، طی دو دهه اخیر به دلیل خشکسالی و قطع جریان رود مرزی هیرمند به ایران خشک شده‎ است.

منبع اصلی تامین آب دریاچه هامون رودخانه هیرمند است که از افغانستان سرچشمه می‌گیرد و در سال‌های اخیر میزان آب آن به دلیل خشکسالی به شدت کاهش پیدا کرده است.

دو کشور ایران و افغانستان برای استفاده از آب هیرمند در سال ١٩٧٢ معاهده‎ای امضا کرده‎اند که بر اساس آن میزان سالانه آبی که از رودخانه هیرمند وارد ایران می‎شود مشخص شده است، اما ایران از میزان آبی که وارد این کشور می‌شود ناراضی است.

خشکی این تالاب برای ساکنان حاشیه این دریاچه که به مشاغلی چون صیادی یا حصیربافی اشتغال داشتند، مشکلات معیشتی ایجاد کرده و به مهاجرت آنها از این منطقه منجر شده است.

این دریاچه برای بسیاری از اهالی منطقه که شغل آنها دامداری و ماهی گیری بوده، اهمیت زیادی داشته است. بر اساس آمار، سالانه ۱۲ هزارتن ماهی از دریاچه هامون صید می‌شد.

دریاچه هامون تا کمتر از دو دهه قبل هر ساله پذیرای بیش از یک میلیون پرنده مهاجر بود.

با نابودی هامون ۱۵ هزار صیاد بیکار شدند و زنانی که با بهره گیری از نی‌های دریاچه به تولید صنایع دستی اشتغال داشتند منبع درآمد خود را از دست دادند.

دامداران سیستانی مهاجرت کردند و ۸۰۰ روستا تحت تاثیر هجوم شن‎های روان دریاچه قرار گرفته است.

یک نظر

  1. قلع و قمع درختان در گلپایگان
    آهی که این روزها از نهاد دوستداران محیط زیست بلند می شود

    شاخه بُری و قطع درختان بالای ۳۰ سال در شهرگلپایگان موضوعی است که این روزها به چشم می خورد. به گزارش مهر، درخت و درختکاری قدمتی به بلندای تاریخ زمین دارد به گونه ای که در تمام ادیان و تفکرات بر احترام به درخت تاکید شده و با گذر زمان در دوره های تاریخی مختلف رنگ و بوی ویژه تری به خود گرفته است اما این روزها و با توجه به ماشینی شدن زندگی و پناه بردن انسان ها به آغوش تکنولوژی، توجه به فضای سبز و بویژه درختکاری در اولویت چندم انسان ها قرار گرفته است و اولویت اول این روزهای مردمان شهر ما به ساخت و ساز و افزایش ارتفاع برج ها اختصاص یافته است. این روزها به کرات خبر قطع درختان کهنسال از گوشه و کنار به گوش می رسد و شرایط به اندازه ای بحرانی است که رهبر معظم انقلاب نیز در این زمینه اعلام نگرانی کرده اند. در این راستا خبر شاخه بری و قطع برخی درختان کهنسال در شهرستان گلپایگان توسط اداره برق این شهرستان که اصولاراحت ترین و ساده ترین راه برای رفع مشکل و اقدامی سلیقه ای است که چهره زشتی را به شهر گلپایگان عرضه می دارد، دل دوستداران محیط زیست را به درد آورده است. در این شرایط درختان باید شناسنامه دار شوند تا هرکس به خود اجازه نابودی این گوهرهای گرانبها را ندهد. دلیل زیبایی و توریستی بودن شیراز، اصفهان، خوانسار و خیلی از شهرهای دیگر، همین درختان زیبا و سر به فلک کشیده است. خیابان ها و درختان حاشیه آن بخشی از هویت و سابقه فرهنگی شهر ما هستند. شهرستان گلپایگان یکی از شهرهای زیبا و سرسبز در فلات خشک مرکز ایران واقع شده و این درختان سطوح خیابانش و مردمان اصیل و فهمیده اش هستند که چشم هر گردشگری را به تماشا می خوانند.

    شاخه بری درختان بدون هماهنگی با شهرداری انجام می شود
    محمود بخشی، شهردار گلپایگان نیز در گفت وگو با مهر با بیان اینکه در حال حاضر عمده شبکه برق رسانی شهر گلپایگان به صورت سیمی هوایی است، اظهار داشت: این شبکه برق به صورت ترانس های برق در معابر سطح شهر جانمایی شده است و در پی بروز کوچک ترین پدیده طبیعی از جمله باد، باران و… مشکلاتی را برای شهروندان ایجاد می کند. وی با بیان اینکه استفاده از این شبکه برق رسانی محیط زیست شهر گلپایگان را تهدید می کند، ادامه داد: قطع و شاخه بری برخی درختان شهر گلپایگان توسط اداره برق بدون هماهنگی شهرداری موضوعی است که این روزها اعتراضات مردمی را نیز برانگیخته است. شهردار گلپایگان با بیان اینکه به صورت دقیق آماری از تعداد درختانی که در هر دوره شاخه بری و قطع می شوند در دسترس نیست، افزود: اداره برق بسیاری از درختان را پس از شاخه بری به محلی منتقل می کند که شهرداری هیچ اطلاعی از این اتفاق ندارد. وی با اشاره به پیگیری دوساله خود برای رسیدگی به مشکل شاخه بری و قطع درختان در شهر گلپایگان اظهار داشت: در این بازه زمانی نامه نگاری و رایزنی هایی را برای حل این مشکل داشته ایم که هنوز راه به جایی نبرده است. بخشی با بیان اینکه شهرداری گلپایگان آمادگی خود را برای اجرای طرح تغییر شبکه برق رسانی اعلام کرده، ادامه داد: شهرداری در نظر دارد عملیات تغییر شبکه برق رسانی گلپایگان را با نظارت اداره برق انجام دهد که در این راستا اداره برق با شهرداری همکاری نمی کند. وی با بیان اینکه در حال حاضر بیش از ۷۰ درصد از درختان معابر شهر گلپایگان نابود شده یا در معرض نابودی هستند، ادامه داد: اکثر این درختان بالای ۳۰ سال سن دارند و این مساله به محیط زیست شهر گلپایگان آسیب های جدی وارد کرده است. شهردار گلپایگان افزود: برخی پیمانکاران نیز اعلام آمادگی خود را برای تغییر شبکه برق رسانی گلپایگان اعلام کردند و هیچ هزینه ای را به جز برداشتن سیم های مسی برای اجرای این طرح دریافت نمی کردند که این پیشنهاد نیز از سوی اداره برق شهرستان رد شد.

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*